Ψήφισμα στήριξης στην φυλακισμένη καθαρίστρια

Θέμα: «Ψήφισμα στήριξης στην φυλακισμένη καθαρίστρια»

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Στις αρχές Νοεμβρίου, το πενταμελές εφετείο Λάρισας επέβαλλε ποινή φυλάκισης 10 ετών σε μία 53χρονη γυναίκα από το Βόλο η οποία εργάζονταν για περίπου 20 χρόνια ως καθαρίστρια σε δημόσιο παιδικό σταθμό του Δήμου Βόλου με «πλαστό» τίτλο σπουδών, ΣΤ΄ τάξης του Δημοτικού Σχολείου, ενώ ήταν «απόφοιτη» της Ε΄ τάξης !!! Το 2016 η εργαζόμενη είχε καταδικαστεί σε πρώτο βαθμό σε 15 χρόνια κάθειρξης από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων για πλαστογραφία και απάτη. Στη συνέχεια η γυναίκα είχε ασκήσει έφεση και αφέθηκε ελεύθερη.  Όμως κρίθηκε ένοχη μόνο για την απάτη, με το αδίκημα της πλαστογραφίας να έχει παραγραφεί, αλλά η ποινή παραμένει προκλητικά υψηλή και οδηγείται στη φυλακή για 10 χρόνια, ενώ όπως αναφέρει το σωματείο εργαζομένων αντιμετωπίζει ανυπέρβλητες οικογενειακές δυσκολίες.

Εκφράζοντας την αλληλεγγύη  και την συμπαράστασή μας στους σύγχρονους Αγιάννηδες και τον αποτροπιασμό μας για τους Ιαβέρηδες που υπηρετούν με τον πιο κυνικό και ανάλγητο τρόπο τις επιταγές των μνημονιακών πολιτικών, που σήμερα φυλακίζουν με βαριά δεσμά φτωχούς εργαζόμενους, την ίδια στιγμή που χρυσοκάνθαροι και μεγαλοαπατεώνες καταχραστές του δημόσιου χρήματος κυκλοφορούν ελεύθεροι , απαιτούμε την άμεση αποφυλάκιση της καθαρίστριας συνυπογράφοντας την ανακοίνωση των συναδέλφων της και του Συνδικάτου Εργαζομένων ΟΤΑ Μαγνησίας, που όπως τονίζουν:

“Δεν είναι έγκλημα να εργάζεται κάποιος για να ζήσει και μάλιστα όταν αντιμετωπίζει ιδιαίτερες δυσκολίες. Γιατί δεν είναι έγκλημα ο αγώνας για επιβίωση ενός φτωχού ανθρώπου σε ένα σύστημα όπου νόμιμα και παράνομα κλέβονται δεκάδες δισεκατομμύρια, όπου νόμιμα και παράνομα φυσικά πρόσωπα και επιχειρηματικοί «όμιλοι πλουτίζουν σε βάρος  του λαού. Όπου η αστική δικαιοσύνη έχει «ερμητικά κλειστά τα μάτια» μπροστά στην πραγματική κοινωνική αδικία, που καταδικάζει στη φτώχεια και στην ανέχεια χιλιάδες εργαζόμενους και συνταξιούχους, που αναζητούν απελπισμένα τρόπο να ζήσουν ».”

Αν το «νόμιμο και ηθικό» του συστήματος του ταξικού καταναγκασμού επιβάλλει η καθαρίστρια να τιμωρηθεί με δέκα χρόνια φυλάκιση για αυτό που έκανε, τότε η καταδίκη αυτής της «νομιμότητας» και αυτής της «ηθικής» καθίσταται υποχρέωση. Η αλληλεγγύη της κοινωνίας στα θύματα της «τυραννίας» καθίσταται καθήκον για τους λόγους που περιέγραφε ο Μοντεσκιέ: «Δεν υπάρχει σκληρότερη τυραννία από εκείνη που διενεργείται κάτω από τη σκιά των νόμων και τα προσχήματα της Δικαιοσύνης». Είναι στοιχειώδες, να ξανασκεφτούμε ως κοινωνία και τον νόμο και την ηθική του ώστε να διεκδικήσουμε μια λύση που να εξασφαλίζει ότι αυτή η γυναίκα δεν θα τιμωρηθεί για τη δυστυχία της με περισσότερη δυστυχία.

Ζητούμε να βρεθεί ο τρόπος η γυναίκα αυτή να επιστρέψει στο σπίτι της, να αποκατασταθεί η σοκαριστική αδικία που εξακολουθεί να συμβαίνει στη ζωή της.

Να αποφυλακιστεί άμεσα η καθαρίστρια που κλείστηκε στη φυλακή για 10 χρόνια, επειδή δούλευε για να ζήσει την οικογένειά της!

Για το Δ.Σ.