"Εκδήλωση στη μνήμη του Ι.Δ. Ιωαννίδη"

Στις 22 Δεκεμβρίου 2008 και στην αίθουσα του Μπάτη πραγματοποιήθηκε από τον Σύλλογό μας εκδήλωση στη μνήμη του παιδαγωγού και συγγραφέα Ι. Δ. Ιωαννίδη. Την  εκδήλωση άνοιξαν οι μαθητές του 11ου Δημοτικού σχολείου της πόλης μας Βαγγέλης Πετρίδης και Πασχάλης Πομακάκης, οι οποίοι ενσαρκώνοντας δύο ήρωες από βιβλία του συγγραφέα, μας έβαλαν στο κλίμα.

Η κόρη του Ι. Δ. Ιωαννίδη, Λητώ, μίλησε – συναισθηματικά φορτισμένη – για τον πατέρα της και μετά  την εισαγωγή του Προέδρου Σάββα Εμφιετζή,  τον λόγο πήρε ο Γ. Γραμματέας του Συλλόγου Μιχάλης Ευγγελίδης, ο οποίος ανέφερε βιογραφικά στοιχεία και το παιδαγωγικό έργο του συγγραφέα. Ο συνάδελφος Φώτης Κεχαγιάς, μίλησε για τις δημοκρατικές ευαισθησίες και τη μαχητικότητα του Ι. Δ. Ιωαννίδη αναφερόμενος στα δύσκολα χρόνια της Χούντας ενώ ο συγγραφέας Κοσμάς Χαρπαντίδης εξήρε το λογοτεχνικό έργο που άφησε πίσω του. Αποσπάσματα από βιβλία διάβασαν η μαθήτρια του 11ου Δημοτικού σχολείου Νεφέλη Λαδά και η δασκάλα του ίδιου σχολείου Βίκυ Νάτση. Την εκδήλωση έκλεισαν οι μικροί Πασχάλης και Βαγγέλης προσδίδοντάς της μια ιδιαίτερη νότα.

Στη συνέχεια ακολούθησε η βράβευση  παιδιών συναδέλφων μας που πέτυχαν την εισαγωγή τους στα Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι. παίρνοντας ένα συμβολικό δώρο.

Κείμενο Προέδρου

Ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Α/θμιας Εκπαίδευσης Ν. Καβάλας, του οποίου έχω την τιμή να είμαι πρόεδρος, σας κάλεσε απόψε εδώ για να τιμήσουμε τον Γιάννη Δ. Ιωαννίδη, εξαίρετο παιδαγωγό όπως μαρτυρούν οι άλλοτε σπουδαστές του και καταξιωμένο συγγραφέα, μια και τα βιβλία του έτυχαν θερμής υποδοχής από το αναγνωστικό κοινό.

Ο Σύλλογός μας διοργανώνει την αποψινή εκδήλωση με πολλή χαρά και συγκίνηση, για τρεις κυρίως λόγους:

Πρώτον, ο Γιάννης Ιωαννίδης ήταν συντοπίτης μας Καβαλιώτης.
δεύτερον, υπηρέτησε την Παιδεία και τα Γράμματα από πολλά μετερίζια. Σαν δάσκαλος πρώτα, σαν παιδαγωγός στις Παιδαγωγικές Ακαδημίες, σαν συγγραφέας.
Τρίτον, ήταν Δημοκράτης που σε χαλεπούς καιρούς όρθωσε το ανάστημά του προασπιζόμενος τους σπουδαστές του.

Την εκδήλωσή μας προλογίζει ο Γραμματέας του Συλλόγου μας ενώ χαιρετισμό θα απευθύνει η κόρη του Γιάννη Ιωαννίδη, Λητώ.

Ομιλητής της βραδιάς είναι ο συγγραφέας Κοσμάς Χαρπαντίδης, ο οποίος θα μας μιλήσει για το συγγραφικό έργο αλλά και την προσωπικότητα του τιμώμενου προσώπου, ενώ ο συνάδελφος Φώτης Κεχαγιάς θα αναφερθεί στις δημοκρατικές ευαισθησίες του Γιάννη Ιωαννίδη, καθώς ήταν σπουδαστής του σε εποχές δύσκολες.

Αποσπάσματα από το έργο του θα διαβάσει στη διάρκεια της εκδήλωσης η συναδέλφισσα Βίκυ Νάτση, δασκάλα του 11ου Δημοτικού Σχολείου της πόλης μας και η μαθήτρια της Ε΄ τάξης του ίδιου σχολείου Νεφέλη Λαδά.

Εκ μέρους του Διοικητικού Συμβουλίου ευχαριστώ θερμά όλους όσους συνετέλεσαν στη διοργάνωση της εκδήλωσής μας, συμπεριλαμβανομένων των μαθητών 11ου Δημοτικού Σχολείου Βαγγέλη πετρίδη και Παχάλη πομακάκη που ζωντανεύουν δύο ήρωες βιβλίων του Γιάννη Ιωαννίδη.

Ιδιαιτέρως όμως, ευχαριστώ όλους εσάς που μας τιμάτε απόψε με την παρουσία σας.

Σάββας  Εμφιετζής

Κείμενο Γραμματέα

Γιατί μια εκδήλωση προς τιμήν του Γιάννη Ιωαννίδη; Ο πρόεδρος του Συλλόγου μας αναφέρθηκε σχετικά. Ας μου επιτραπεί κι εμένα να συμπληρώσω έναν ακόμη λόγο.

Ο Γιάννης Ιωαννίδης αποτελεί πρότυπο και παράδειγμα προς μίμηση για όλους μας. Αυτό θα το καταλάβουμε καλύτερα διαβάζοντας το βιογραφικό του που το έγραψε ο ίδιος, λίγα χρόνια πριν τον θάνατό του:

Γεννήθηκε στην Καβάλα το 1931, αλλά βρίσκεται σε μια διαρκή κρίση ταυτότητας μιας κάποιας μονιμότερης κατοικίας.
Το πρώτο της ζωής του ταξίδιον το έκανε σε ηλικία 8 ετών στην Ελευθερούπολη (16 χλμ. από τη γενέτειρα). Μετά ταξίδεψε και στη Χρυσούπολη (27 χλμ.). Και μετά σε ηλικία 16 ετών, πέρασε... το Ρουβίκωνα, στην περίπτωση το Στρυμώνα, με ένα φορτηγό γνωστού γείτονα, που τον άφησε στη Θεσσαλονίκη για τέσσερις μέρες και τον ξαναπήρε κατά την επιστροφή του από την Αθήνα. Έτσι σ' αυτό το διάστημα ανακάλυψε άγνωστη γη και συγγενείς με φύση περιηγητική.
Το 1948 βρέθηκε να σπουδάζει στην Παιδαγωγική Ακαδημία Αλεξανδρούπολης και μετά στο Ζυγό και να διδάσκει στο δημοτικό σχολείο. Το 1959 φεύγει με υποτροφία για το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο Βηρυτού, τον επόμενο χρόνο στην Αγγλική Φιλολογία Θεσσαλονίκης, στη Μετεκπαίδευση Δασκάλων στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και το 1963 με υποτροφία Φουλμπράιτ σε μια γύρα των Ηνωμένων Πολιτειών με κατάληξη στη Φιλαδέλφεια, απ' όπου και πήρε το Μάστερς στην Παιδαγωγική Ψυχολογία.
Το 1965 διορίζεται καθηγητής στην Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης και με το κλείσιμο της εν λόγω ακαδημίας το 1971 μετατίθεται στην Αλεξανδρούπολη, ενώ τον επόμενο χρόνο εκτοξεύεται στο Ηράκλειο Κρήτης, όπου και απιστεύτως πώς, παραμένει μια ολόκληρη δεκαετία.
Το 1980 προάγεται σε Γεν. Διευθυντή και τοποθετείται στην Παιδαγωγική Ακαδημία Φλώρινας. Η αναγκαστική του ωστόσο συνταξιοδότηση πέντε χρόνια πριν από το κανονικό, λόγω της ξαφνικής κατάργησης του θεσμού του Γεν. Δ/ντή, τον βρίσκει στο δρόμο προς την νέα του θέση, στη Θεσσαλονίκη, όπου και παραμένει περιμένοντας και τη μετάθεση της γυναίκας του από την Κρήτη. Αλλά καθώς η μετάθεση της... σκαλώνει στην Πάτρα, αναγκάζεται να μετακομίσει και αυτός μαζί με την κόρη του στην Πάτρα. Και από το 1984, όταν το επιτρέπουν οι συνθήκες, βρίσκεται όπου αλλού φυσήξει κάποιος καλός άνεμος, όπως π.χ. στον Άγιο Λαυρέντη Πηλίου, όπου κατά κανόνα γράφει όχι μόνο την ιστορία της ζωής του αλλά και την ιστορία της ζωής των άλλων...

Αν και του άρεσε πολύ να διδάσκει και να διδάσκεται στην τάξη, του αρέσει και τώρα ακόμη να διδάσκει και να διδάσκεται εν... αταξία στη ζωή. Γι' αυτό και βρίσκει ότι κατά βάθος τα βιβλία του δεν τα γράφει ο ίδιος αλλά η ίδια η ζωή. Αυτό που κάνει, όπως λέει ο ίδιος, είναι να τα καταγράφει ή να τα αντιγράφει κι ας έχει, όπως λένε οι άλλοι, έναν άσχημο χαρακτήρα... (ευτυχώς εννοούν γραφικό)...

Ο Γιάννης Ιωαννίδης έφυγε από κοντά μας στις 6 Αυγούστου του 2000, αφήνοντας πίσω του 21 βιβλία για παιδιά και 6 για μεγάλους (5 λογοτεχνικά και ένα επιστημονικό, την Παιδαγωγική Ψυχολογία). Καθόλου ευκαταφρόνητη συγκομιδή, αν μάλιστα λάβουμε υπόψη μας και το γεγονός πως εκτός από συγγραφέας, ήταν ένας μάχιμος εκπαιδευτικός και ένας κοινωνικά δραστήριος άνθρωπος που όργωνε την Ελλάδα ανταποκρινόμενος σε προσκλήσεις για ομιλίες σχετικές με το έργο του και την παιδική λογοτεχνία.

Εμείς οι δάσκαλοι – όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων – , αποτελούμε πρότυπα για τους μαθητές μας, προσφέροντάς τους αξίες και στάσεις ζωής. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο Γιάννης Ιωαννίδης είναι ένα πρότυπο για εμάς. Γέννημα – θρέμμα της συνοικίας των Ποταμουδίων που εκείνα τα χρόνια μαστίζονταν από τη φτώχεια και τη φυματίωση, κατόρθωσε να γίνει ένας άριστος δάσκαλος, να κάνει πολύ καλές σπουδές, να εκπαιδεύσει αργότερα άλλους δασκάλους, να παράξει ένα αξιόλογο συγγραφικό έργο, να σταθεί δίπλα στους σπουδαστές του και αυριανούς δασκάλους χωρίς να υπολογίσει το κόστος σε εποχή δικτατορίας, να υποστηρίξει με συνέπεια την ελευθερία, αλλά όχι και την ελευθεριότητα, να πιστολίζει τη στενοκεφαλιά με κέφι-όπως γράφει ιδιόχειρα στο πίσω μέρος μιας φωτογραφίας.
Στο χώρο της παιδαγωγικής ο Γιάννης Ιωαννίδης υπήρξε κάτι το μοναδικό, κάτι το ανεπανάληπτο. Κάτι που είχε να φανεί πολλές δεκαετίες. Παιδαγωγοί, από τις παιδαγωγικές Ακαδημίες και από τα Πανεπιστήμια, πέρασαν πολλοί και περνούν ακόμη περισσότεροι. Η παρουσία τους δεν έγινε αισθητή, ίσως γιατί δεν προσήλθαν να πολεμήσουν. Αλλά ούτε και η απουσία τους έγινε αισθητή, γιατί η αποχώρησή τους δεν άφησε κενό. Οι άνθρωποι που κουβαλούν μαζί τους φωτιά και φως είναι ελάχιστοι. Ο Ιωαννίδης ήταν ένας από τους πυρφόρους. Πολλοί ούτε που το κατάλαβαν. Γιατί τα προτερήματά του καλυπτόντουσαν από μια γνήσια ταπεινοφροσύνη. Άλλωστε, ο άνθρωπος Ιωαννίδης ήταν ευαίσθητος, πάντα καλοσυνάτος, ένα μεγάλο παιδί.
Ήταν ένας αληθινός δάσκαλος. Ένας δάσκαλος που έβλεπε τους μαθητές-σπουδαστές του σαν ακατέργαστο αλλά πολύτιμο υλικό, ένα πολύτιμο πετράδι, που θα μπορούσε να το κατεργαστεί κανείς και να του δώσει υπέροχη λάμψη.
Απόψε, θα αποφύγουμε να τον στολίσουμε και να τον φορτώσουμε με κορώνες και τυμπανοκρουσίες. Δεν υπήρξε γιορτινός Ιωαννίδης. Δεν μπορούσε να ξεχωρίσει κανείς επάνω του το γιορτινό από το καθημερινό. Ήταν όλα γιορτινά και όλα καθημερινά: «Γιορτάζουμε, όσο επικοινωνούμε. Κάθε επικοινωνία είναι και μια γιορτή», αναφέρει κάπου στο βιβλίο του «Το μαστίγιο και η ομπρέλα».
Απόψε όμως, θα αφήσουμε το μήνυμα που ζητά ο αυτόματος τηλεφωνητής – το μήνυμα και μια υπόσχεση. Θα του πούμε πως θα προσπαθήσουμε να του μοιάσουμε για να κερδίσουμε εμείς κι οι μαθητές μας και θα του υποσχεθούμε πως, ναι, θα κρατήσουμε όσο μπορούμε τα μετερίζια της ανθρωπιάς μας, «Πιστολίζοντας τη στενοκεφαλιά με κέφι...»

Μιχάλης Ευαγγελίδης

Φώτης Κεχαγιάς

Οκτώβριος 1970 κι όπως όλοι οι υποψήφιοι που πέτυχαν στις ανώτερες και ανώτατες σχολές έτσι και εγώ ξεκινώ από το χωριό μου με μια βαλίτσα στο χέρι και με πάρα πολλά όνειρα για την Καρδίτσα. Πέρασα στην Παιδαγωγική Ακαδημία της πόλης αυτής. Ουσιαστικά βαδίζω προς το άγνωστο. Παιδί αγροτικής οικογένειας και ζώντας σε μια κλειστή και πολλές φορές ασφυκτική κοινωνία, θέλω να φύγω μακριά της, να ανοίξω τα δικά μου φτερά, να γευθώ την ελευθερία που μέχρι τώρα δε τη γεύτηκα από τη μία λόγω της συντηρητικής κοινωνίας του χωριού και από την άλλη λόγω της πολιτικής κατάστασης της εποχής.

Όμως άλλα φανταζόμουν και άλλα βρήκα. Η Καρδίτσα μια πόλη μικρή, αγροτική θα μπορούσα να πω, χωρίς την πνευματική και πολιτιστική κίνηση που περίμενα. Η Ακαδημία μακριά από τα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας πέρα από τις στείρες γνώσεις που θα πρόσφερε, δεν είχε τίποτε άλλο να δώσει. Ίσως έτσι ήθελε το δάσκαλο η πολιτεία, μακριά από τις αλλαγές που τόσο γρήγορα παρατηρούνταν σε όλους τους τομείς. Ένα δάσκαλο που θα μπορούσε να τον χρησιμοποιήσει για να περάσει τις δικές της πολιτικές, τις δικές της επιδιώξεις. Σε λίγες μέρες η απογοήτευση μετατράπηκε σε έντονη επιθυμία φυγής από την πόλη αυτή. Στόχος δικός μου και πολλών άλλων η μεταγραφή για την Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης, στην πόλη με την έντονη πνευματική κίνηση, τις πολλές πανεπιστημιακές σχολές, τη διασκέδαση. Αυτό όμως δεν ήταν εφικτό και αντί γι’ αυτήν βρέθηκα στην Αλεξανδρούπολη, στη Ζαρίφειο Παιδαγωγική Ακαδημία. Ήταν 7 Ιανουαρίου όταν την πρωτοαντίκρισα. Έβρεχε θυμάμαι και φυσούσε πολύ. Προσπάθησα να μπω μέσα, αλλά ήταν αδύνατο. Ένας τοίχος με κλειδαμπαρωμένες μεταλλικές πόρτες με εμπόδισαν. Μήπως κάνω λάθος αναρωτήθηκα, μήπως είναι φυλακή; Όχι, για μια ακόμα φορά διαβάζω στην πρόσοψη του κτιρίου «Ζαρίφειος Παιδαγωγική Ακαδημία» Επιτέλους φάνηκε ένας, νεαρός σπουδαστής ήταν, του λέω ότι είμαι κι εγώ σπουδαστής από μεταγραφή και φρόντισε να ανοίξουν την πόρτα. Η πόρτα άνοιξε, πέρασα μέσα, και με το κλείσιμό της, φυλακίστηκαν και τα δικά μου οράματα για δύο χρόνια περίπου. Φυλακίστηκαν στα υπόγεια της σχολής, μαζί με τις ήδη φυλακισμένες σπουδάστριες, που διέμεναν μέσα σε αυτά κάτω από μεσαιωνικές συνθήκες. Χωρίς θέρμανση, χωρίς ήλιο, χωρίς ζεστό νερό για την ατομική τους καθαριότητα, χωρίς καμιά επικοινωνία με τον έξω κόσμο.

Όμως όλα μπορεί να τα υπομένει ο νέος, εκείνο που δεν ανέχεται είναι η στέρηση της ελευθερίας. Γιατί πραγματικά ζούσαμε μεσαιωνικές καταστάσεις στην Αλεξανδρούπολη. Ενδεικτικά θα αναφέρω μερικές. Κάθε Κυριακή υποχρεωτικά οι σπουδαστές με μαύρο κουστούμι, οι σπουδάστριες με μπλε ταγιέρ με γραμμή εκκλησία, τραγουδώντας μάλιστα τα γνωστά άσματα της εφταετίας. Κάθε Τρίτη απόγευμα κατηχητικό. Καμιά επικοινωνία των κοριτσιών με τα αγόρια. Ο έρωτας για μας ήταν κάτι το απαγορευμένο, το επιλήψιμο. Στην αίθουσα 14 που γινόταν συνδιδασκαλία θυμάμαι, μας δινόταν η ευκαιρία να μιλήσουμε με τα μάτια. Απαγορευόταν να εκφραστούμε ελεύθερα, να εξωτερικεύσουμε την ενέργειά μας όπως εμείς θέλαμε. Υπήρχε λογοκρισία στην αλληλογραφία. Όταν μια μέρα τόλμησα και πλησίασα τον καθηγητή που δίδασκε φιλοσοφία να του ζητήσω κάτι και του ανέφερα ότι πριν λίγες μέρες ήρθα με μεταγραφή από την Καρδίτσα χαριτολογώντας μου είπε: το τραγούδι «μανούλα μου μανίτσα μου θα πάρω τη βαλίτσα μου» το ξέρεις, εδώ θα τραγουδάς και θα λες «καρδούλα μου Καρδίτσα μου» υπαινισσόμενος βέβαια την όλη κατάσταση της σχολής. Η χρονιά 70-71 πέρασε με όλες τις δυσκολίες και τα προβλήματά της. Έρχεται ο Σεπτέμβρης και μαθαίνουμε ότι κάποιες Ακαδημίες καταργούνται, μεταξύ των οποίων και της Θεσσαλονίκης, πολλοί δε σπουδαστές και καθηγητές έρχονται στη Ζαρίφειο.

Αρχίζουν τα μαθήματα. Νέα πρόσωπα, νέοι καθηγητές. Είμαστε επιφυλακτικοί μαζί τους. Όμως από τις πρώτες μέρες ξεχωρίζει ένας. Είναι ο Γιάννης Ιωαννίδης, καθηγητής που μας διδάσκει Ψυχολογία. Άνθρωπος με ανοιχτό μυαλό, με νέες ιδέες, πραγματικός παιδαγωγός, μα πάνω απ’ όλα άνθρωπος που διακατέχεται από δημοκρατικά ιδεώδη. Οι σπουδαστές τον εμπιστεύονται, του λένε τα προβλήματά τους. Εκείνος τους αφουγκράζεται και δίνει λύσεις. Διαπιστώνει γρήγορα το βαρύ κλίμα της σχολής, τις αναχρονιστικές ιδέες που περιπλανώνται στα ανήλια υπόγειά της, στις μουντές αίθουσες. Τα σκυθρωπά πρόσωπα των σπουδαστών και τα μονίμως μελαγχολικά των σπουδαστριών δεν τον αφήνουν αδιάφορο. Κάτι πρέπει να γίνει σκέφτεται, πρέπει να αλλάξει αυτή η βαριά ατμόσφαιρα. Η Ζαρίφειος πρέπει να βγάλει δασκάλους ελεύθερους, δασκάλους που να σταθούν αντάξιοι της αποστολής τους. Οι μέρες περνούν, οι μήνες περνούν, όλοι περιμένουν την ημέρα που θα φυσήξει άλλος αέρας στη Ζ.Π.Α.

Και ξαφνικά η μπόρα που όλοι προσδοκούσαν ξεσπά. Το περιοδικό «Γυναίκα» αφιερώνει πολλές σελίδες για την κατάσταση που επικρατεί στη σχολή. Στις σελίδες φιλοξενούνται συνεντεύξεις σπουδαστριών προηγούμενων χρόνων που με τα μελανότερα χρώματα περιγράφουν τα πέτρινά τους χρόνια. Πολλές φωτογραφίες δείχνουν τα κελιά στα οποία μένουν οι σπουδάστριες. Δημοσιογράφοι του περιοδικού ενημερώνονται κρυφά από τους σπουδαστές για την φοβερή κατάσταση. Η Δ/νση της Ζ.Π.Α. βρίσκεται σε αναβρασμό. Προσπαθεί να εντοπίσει τους υποκινητές, τους εμπνευστές αυτής της εξέγερσης. Ο Δ/ντής συγκεκριμένα, όταν συναντηθήκαμε τυχαία στο ασανσέρ της πολυκατοικίας που έμενε, μου πρότεινε να συνεργαστώ μαζί του για τον εντοπισμό των πρωτεργατών. Είναι κοινό μυστικό πλέον ότι όλα ξεκίνησαν από έναν και μόνο άνθρωπο, τον Ιωαννίδη, που πολλές φορές αποδείχτηκε πως ήρθε σε σύγκρουση με το κατεστημένο, τον άνθρωπο ότι που δεν φοβήθηκε ότι ενδέχεται να χάσει τη θέση του, αφού ήδη υπήρχε προηγούμενο με τον Υποδ/ντή που απομακρύνθηκε από τη θέση του και ασκούσε καθήκοντα Δ/ντη σε Δημ. Σχολείο. Πέρασε ο χειμώνας και μπαίναμε στην άνοιξη του 1972. Τα γεγονότα επιτέλους θορύβησαν τους αρμόδιους των Αθηνών και το Υπουργείο Παιδείας αποφάσισε να δει σοβαρά όλα τα τεκταίνομενα στην ακριτική Αλεξανδρούπολη και να δώσει λύση. Πληροφορούμαστε ότι ο Υπουργός Παιδείας - δε θυμάμαι το όνομά του- ήρθε επειγόντως στην πόλη, κατέλυσε στο μοτέλ «Εγνατία» και ότι την επομένη θα έρθει στη σχολή. Μια επιτροπή σπουδαστών με τη συνδρομή του Ιωαννίδη, προσπαθεί να έρθει σε επαφή με τον Υπουργό. Εκείνος αρνείται στην αρχή να τη δεχτεί. Ύστερα από πίεση και επιμονή υποχωρεί και τη δέχεται. Ακούει προσεχτικά όλα όσα καταμαρτυρούν οι σπουδαστές και αφήνει να εννοηθεί ότι ήρθε η ώρα που θα δοθεί τέλος στο μεσαιωνισμό της Ακαδημίας. Την επόμενη μέρα επικρατεί αναταραχή στη Ζαρίφειο. Όλοι γνωρίζουν ότι κάτι συνταρακτικό θα συμβεί. Στα πρόσωπα των σπουδαστών και σπουδαστριών φαίνεται καθαρά η ελπίδα για κάτι καινούριο. Στα πρόσωπα των καθηγητών η πεποίθηση ότι ένας καινούργιος άνεμος θα φυσήξει στην Ακαδημία. Στο πρόσωπο του Ιωαννίδη η ικανοποίηση για τη δικαίωση του αγώνα του. Μόνο το πρόσωπο του Δ/ντή είναι σκυθρωπό, γιατί αντιλαμβάνεται πως σε λίγες ώρες θα γκρεμιστεί ό,τι είχε χτίσει και το οποίο στηριζόταν στην τρομοκρατία, στη στέρηση της ελευθερίας, στις αντιπαιδαγωγικές μεθόδους, στην οπισθοδρόμηση. Ήρθε το μεσημέρι και μαζευτήκαμε όλοι στο υπόγειο στο οποίο εκτός από τους κοιτώνες των κοριτσιών υπήρχε και το εστιατόριο της σχολής. Μπαίνει ο Υπουργός συνοδευόμενος από τον Δ/ντη, τον Υποδ/ντή Ιωαννίδη και τους υπόλοιπους καθηγητές. Επικρατεί «άκρα του τάφου σιωπή». Το λόγο παίρνει ο Υπουργός και κάνει αναφορά σε όσα βγήκαν στο φως της δημοσιότητας τους τελευταίους μήνες και ρωτά ευθέως τις σπουδάστριες: «Είναι αλήθεια όλα όσα γράφτηκαν στο περιοδικό Γυναίκα»; Καμία απάντηση από τις κοπέλες. Απαντούν όμως τα μάτια. Ένα βουβό κλάμα ξεσπά από την πλευρά τους. Υποβάλλει την ίδια ερώτηση και στους σπουδαστές και ένα βροντερό «ΝΑΙ» ακούγεται από όλους. Παρεμβαίνει τότε ο Ιωαννίδης και λέει χαρακτηριστικά:

«Αν μπορούσα κύριε Υπουργέ να ορκιστώ στο πτυχίο της Ψυχολογίας που κατέχω, θα σας διαβεβαίωνα ότι οι σπουδάστριες διακατέχονται από τέτοιο κλίμα τρομοκρατίας που αδυνατούν να εκφραστούν ελεύθερα». Είπε κι άλλα, δε τα θυμάμαι. Εκείνο που θυμάμαι έντονα όμως είναι ότι ο Υπουργός διέταξε την άμεση κατάργηση του οικοτροφείου, την άμεση κατάργηση του εστιατορίου και κυρίως τον Ιωαννίδη που στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και δεν πρόδωσε τις ελπίδες των σπουδαστών και σπουδαστριών, ότι συμπορεύτηκε μαζί τους, ότι ήταν αυτός η αιτία που γκρεμίστηκε σαν χάρτινος πύργος το οικοδόμημα της τρομοκρατίας, της οπισθοδρόμησης, της δουλικότητας που είχε δημιουργηθεί τα προηγούμενα χρόνια.

Φώτης Κεχαγιάς